βρίμημα
βρῑμ-ημα, ατος, τό,
- = βρίμη, prob. l. APl. 16.103 (Gem.), cf. Hsch.
1 poder, fuerza
ποῦ σοβαρὸν β.;
2 increpación Hsch., Anecd.Ludw.11.10.
βρίμημα, ατος (τὸ) [ῑ] c. βρίμη, A. Pl. 4, 103, conj.
Étym. βριμάομαι.
βρίμημα, τό, = βρίμη, Gem. 4 (Plan. 103), Emend. von Ruhnk.