βριθύς

βρῑθύς, εῖα, ύ,

• heavy, ἔγχος Il. 5.746, etc.; once in Trag., βριθύτερος A. Ag. 200 (lyr.), cf. Id. Eleg. 5, Q.S. 3.540 (Comp.).

βριθύς, [ῑ], εῖα, ύ, schwer, wuchtvoll, Hom. sechsmal, als Epitheton von ἔγχος, in der Form βριθύ, Versanfang, neben μέγα στιβαρόν, ἔγχος βριθὺ μέγα στιβαρόν Il. 5.746, 8.390, 16.141, 802, 19.388, Od. 1.100. – Kompar. βριθύτερος Aesch. Ag. 200.

βριθύς

-ύ

[cf. βαρύς and βρί̄θω.]

Heavy, weighty: ἔγχος Il. 5.746 = Il. 8.390, Il. 16.141 = Il. 19.388, Il. 16.802: Od. 1.100.

βριθύς , εῖα, ύ: heavy, ponderous.

βριθύς Cf. βριαρός.

• weighty, heavy, Il, Irreg. comp. βριθύτερος, Aesch.