βρονταῖος
βρονταῖος, thundering
βροντ-αῖος, α, ον,
- thundering, Ζεύς Arist. Mu. 401a17, Orph. H. 15.9; ὕδωρ β. thunder-rain, Hp. Epid. 6.4.17.
1 que truena, tonante Zeus, Arist.Mu.401a17, Orph.H.15.9, Pamprepius 3.183,
ἠχώ
νεφέλαι
φωνή
2 subst. lat. brontea n. de una piedra meteórica Plin.HN 37.150.
βρονταῖος, α, ον, qui tonne, en parl. de Zeus, Arstt. Mund. 7, 2 ; de nuées chargées de foudre, Orph. H. 14, 9.
Étym. βροντή.
βρονταῖος, donnernd, Ζεύς Arist. mund. 7 ; νεφέλαι, ἠχώ, Orph. H. 14.20.