βρυχητικός
βρυχητικός, roaring, bellowing
βρῡχ-ητικός, ή, όν,
- roaring, bellowing, Tz.ad Lyc. 739.
rugiente
λέων
τὸ β. τοῦ ῥεύματος
βρυχητικός, ή, όν [ῡ] rugissant, mugissant, Nyss. 1, 145.
Étym. βρυχάομαι.
βρυχητικός, [ῡ], brüllend, Sp.