βρυχηθμός
βρυχηθμός, roaring
βρῡχ-ηθμός, ὁ,
- roaring, of the sea or a river, Arist. Mir. 843a22, Opp. C. 4.171 (pl.); λέοντος Max.Tyr. 31.3 [25.3.b], cf. Aesop. 226.
- 2 (βρύχω) gnashing of teeth, lamentation, Men. Epit. 472.
rugido, bramido
β., ... τιλμός
β.· στεναγμός. οἰμωγή
βρυχηθμός, οῦ (ὁ) [ῡ] c. le suiv. Opp. C. 4, 171.
βρυχηθμός, [ῡ], ὁ, das Geheul, Gebrüll, Opp. C. 4.171 u. a.Sp.