δακρυτός
δακρυτός, wept over, tearful
δακρῡτός, όν (ή, όν J. AJ 4.8.48),
- wept over, tearful, ἐλπίς A. Ch. 236; μόρος AP 7.495 (Alc.); ἀπαλλαγή J. l.c.: irreg. Sup. δακρυώτατος, Hsch.
1 llorado
δ. ἐλπὶς σπέρματος σωτηρίου
llorada esperanza de una semilla salvadora de Orestesπᾶσιν δ. Δημήτριος
ἠρία
2 que hace llorar, deplorable
(τάδ' ἔργα φόνια) ... δακρύτ' ἄγαν
μνήμη
ἄχος
ἠιθέων δ. ἅπας μόρος
toda muerte de jóvenes es deplorableποιεῖν ... δακρυτὴν τὴν ἀπαλλαγήν
δακρυτός, ός, όν [ᾰ̄ῡ]
1 pleuré, Eschl. Ch. 236 ||
2 qu’il faut pleurer, déplorable, Eur. El. 1182 ; Anth. 7, 490.
Étym. vb. de δακρύω.
δακρυτός
δακρύω
- wept over, tearful, Aesch., Anth.