διερριμμένως
διερριμμένως, in a disjointed way
διερριμμένως, Adv.
- in a disjointed way, Plb. 3.58.3.
adv. sobre part. perf. pas. de ῥητέον δέ τι ... οὐκ ... δ.
διερριμμένως, adv. d’une manière décousue, en désordre, Pol. 3, 58, 3 ; Clém. 1, 753b ; 2, 556 c Migne.
Étym. διαρρίπτω.
διερριμμένως, zerstreut hingeworfen, obenhin, ῥητέον Pol. 3.58.3.