δολιχόουρος
δολιχόουρος, long-tailed:
δολῐχό-ουρος or δολίχ-ουρος, ον,
- long-tailed: metaph. of verses with a syll. redundant (as Od. 5.231), Sch.Heph. p.290C., Eust. 12.33.
de larga cola, fig. en métr. del hexámetro cuyo último pie tiene una sílaba más (cf. Il.3.237, Od.5.231, 9.347), Sch.Heph.p.290.1, Eust.l.c., Tz.Ex.42.18L.
δολιχό·ουρος ou δολιχοῦρος, ος, ον [ῐ] à queue allongée, en parl. d’hexamètres dont le dernier pied est en apparence un dactyle (p. ex. ἀγαθὸν Πολυδεύκεα, où -εα est en réalité monosyll. par syniz.) Drac. 141, 15 ; Hdn gr. Vers. 86.
Étym. δολιχός, οὐρά.
δολιχόουρος, langschwänzig ; von Versen, die am Ende eine Silbe zu viel haben, Eust. Vgl. μείουρος.