δορικμής
δορικμής, slain by the spear
δορῐ-κμής, ῆτος, ὁ, ἡ, Ion. δουρ-,
- = foreg., λαός A. Ch. 365 (lyr.).
*δορι·κμής, seul. ion. ou poét. δουρι·κμής, ῆτος (ὁ, ἡ) c. le préc. Eschl. Ch. 365.
Étym. δόρυ, κάμνω.
δορικμής, ῆτος, mit dem Speere bedrängt, getötet, λεώς, Aesch. Ch. 360.