δυσκοινώνητος
δυσκοινώνητος, unsocial
δυσ-κοινώνητος, ον,
- unsocial, Pl. R. 486b; ἀρχή Plu. Demetr. 3.
1 insociable
ψυχή
• asocial
οὐδεμία γὰρ μοχθηρία μᾶλλον δ. ἀπιστίας
2 difícil de compartir
ἡ ἀρχή
δυσ·κοινώνητος, ος, ον, insociable, Plat. Rsp. 486b ; Plut. Demetr. 3.
Étym. δ. κοινωνέω.
δυσκοινώνητος, zum Umgang untauglich ; καὶ ἀγρία ψυχή Plat. Rep. VI.486b, u. Sp., wie Plut. Demetr. 3.
δυσκοινώνητος
δυσ-κοινώνητος, ον
κοινωνέω
- unsocial, Plat.