δυσκλεής
δυσκλεής, infamous, shameful
- inglorious, Il. 9.22 (poet. acc. δυσκλέᾰ for δυσκλεέα); infamous, shameful, of persons and things, δ. θέα A. Pr. 243; δυσκλεεστάτῳ μόρῳ Id. Pers. 444; πρῶτον μὲν οὐκ οὖσʼ ἄδικός εἰμι δυσκλεής E. Hel. 270. cf. X. Cyr. 3.3.53, LXX 3 Ma. 3.23 (Sup.). Adv. -εῶς S. El. 1006, E. Hel. 993 codd., Plu. Superst. 2.169a.
I
1 de pers. o colect. desprovisto de gloria
καί με κελεύει δυσκλέα Ἄργος ἱκέσθαι
y me ordena volver a Argos desprovisto de gloriaδ. τ' ἀπώλετο
de Edipo
• mal afamado, infame
οὐκ οὖσ' ἄδικος, εἰμὶ δ.
γένος θυγατέρων δ. τ' ἀν' Ἑλλάδα
οἱ δυσκλεεῖς op. οἱ εὐκλεεῖς
νᾶμα κόμιζε δ.
αἰνόγαμοι καὶ δυσκλέες
2 de abstr. y cosas deshonroso, que causa deshonra
τὸ δ' ἔργον ᾔδη τὴν νόσον τε δυσκλεᾶ
sabía que el acto (e.e. el suicidio) y la enfermedad (e.e. el amor por Hipólito) eran deshonrososμετὰ τῆς δυσκλεεστάτης ἐμβιώσεως ... ἡμᾶς καταστρέψαι τὰ πράγματα
• infame
τεθνᾶσιν ... δυσκλεεστάτῳ πότμῳ
Ζηνὶ δ. θέα
ὄνομα δ.
συνάπτων δυσκλέα λέκτρα
II adv. -ῶς deshonrosamente
δ. θανεῖν
δ. γὰρ οὐ κτενεῖς
• Adv., δυσκλεῶς , Tragg. u. Plut.
[δυσ- 1 + κλέος.]
Acc. δυσκλέα (for δυσκλεέα).
With smirched fame Il. 2.115 = Il. 9.22.
- infamous, shameful, Il., Aesch., Xen. adv. -εῶς, Soph., Eur.