δυσκολαίνω
δυσκολαίνω, to be peevish
- to be peevish, Ar. Nu. 36; of a baby, Lys. 1.11, cf. X. Mem. 2.2.8; τινί D. 37.15; feel a difficulty, δ. ὡς . . Pl. l.c.; in argument, to be captious, Arist. Top. 160b3, al.
- 2 cause trouble or annoyance, οὔρησις δυσκολαίνουσα Hp. Prorrh. 1.109.
1 c. suj. de pers. estar de mal humor o disgustado
τί δυσκολαίνεις ...;
τὸ παιδίον ... ἐδυσκόλαινεν ... ὑπὸ τῆς θεραπαίνης ... λυπούμενον
δυσκολανοῦσιν καὶ χαλεπῶς οἴσουσιν
δυσκολαίνει ... πᾶς ὁ γηράσας
σὺ ... τοῖς ἔργοις ἐκ παιδίου δυσκολαίνων
φωναῖς τισι
οἱ μὲν ἀλλοδαποὶ ... πολλὰ μέμφονται καὶ δυσκολαίνουσι τῶν γινομένων
los nacidos fuera ... hacen muchos reproches y se disgustan con lo que sucedeἐδυσκολαίνομεν ὡς ...
τὸ μὴ δυσκολαίνειν ἀλλ' ἐπαινεῖν ὅτι ...
• c. dat. de pers. o giro prep. enfadarse con
δυσκολαίνει πρὸς ἐμέ
ἐμοὶ πάλιν δυσκολαίνοντα
μὴ μόνον τῷ οἰνοχόῳ δυσκολαίνομεν, ἀλλὰ καὶ τῷ πίνοντι
• de ahí mostrar una mala actitud
τὸ ... κωλύειν τὸν λόγον δυσκολαίνειν ἐστίν
impedir la argumentación es mostrar una mala actitud
• mostrar enfado, enfurruñarse
κἂν μὴ μασᾶται, δυσκολαίνει
2 c. suj. de cosa, medic. producir molestia o dolor
οὔρησις δυσκολαίνουσα
1. ontevreden zijn, lastig zijn:
2. geneesk. moeizaam zijn:
- to be peevish or discontented,Ar.: to shew displeasure, Xen.