εἰσποιητός
εἰσποιητός, adopted
- adopted, Lys. Fr. 55, D. 44.34, 60.4.
I
1 jur. entregado en adopción, adoptivo c. dat.
ἀπογράφουσι τὼ παῖδε τούτω πρὸς τὸν ἄρχοντα ὡς εἰσποιήτω τοῖς τοῦ Εὐκτήμονος ὑέσι
εἰσποίητος δ' ἦν ὁ πατὴρ ... εἰς ἄλλον οἶκον
el padre había sido dado en adopción a otra casaῬούφου γνήσιος υἱός, Ἡρώδου εἰ.
Καίσαρος φύσει υἱῷ καὶ Εὐσεβοῦς εἰσποιητῷ
υἱῶν ... δυάδα ... ὧν ὁ μέν ἐστι φύσει καὶ ἀληθῶς, θάτερός γε μὴν εἰ. τε καὶ νόθος
• en una asociación relig.,
εἰσποιητοὶ ἀδ[ελφοὶ σ]εβόμενοι θεὸν ὕψιστον
• subst. ὁ εἰ. hijo adoptivo Is.3.46, D.44.34, D.H.Isoc.18.2,
εἰσποιητὸν εἰσάγειν
presentar (a la fratría) un hijo adoptivo
• fig. por adopción
op. ἐπιχώριος
πολίται προσαγορευόμενοι ὁμοῖοι ... τοῖς εἰσποιητοῖς τῶν παίδων
2 recibido en adopción, adoptado
ὁ τὴν ἐν πίστει δικαίωσιν εἰσποιητὴν ἔχων διὰ Χριστοῦ
el que posee la justificación por la fe recibida por gracia de Cristo
• en la polémica nestoriana sobre la naturaleza del Hijo
οὐκ ἔξωθεν οὐδὲ εἰσποίητον αὐτῷ δεδόσθαι ... τοῦ πνεύματος τὴν ἐνέργειαν
3 introducido desde fuera, desde el exterior, extranjero
οἱ εἰσποιητοὶ θεοί
II adv. -ῶς desde el exterior, de modo adventicio
(τὰ κτίσματα) εἰ. παρὰ Θεοῦ καταπλουτοῦσι τὴν χάριν
- adopted, Dem.