εὐπάλαιστρος
εὐπάλαιστρος, skilful in contest
εὐπάλαιστρος [πᾰ], ον,
- skilful in contest, metaph., τὸ κατὰ τὰς εἰρωνείας εὐ. Longin. 34.2.
εὐ·πάλαιστρος, ος, ον [ᾰ] exercé à la palestre, d’où fig. souple dans l’argumentation, Lgn 34, 2.
Étym. εὖ, παλαίστρα.
εὐπάλαιστρος, in der Palästra u. übh. geübt, gewandt, κατά τι, Longin. 34.2.