εὐπαραίτητος

εὐπαραίτητος, ον,

• placable, Plu. Phoc. 29, Dio 47; ἐπί τινι γενέσθαι D.C. 42.18 (ἀπ- codd.).
• • • 2 easily disposed of, τρόπος S.E. P. 2.204.
    • 3 furnishing a good ground of excuse, D.L. 3.78 (s.v.l.).