εὐπαράδεκτος
εὐπαράδεκτος, easily received, acceptable
εὐπαράδεκτος, ον,
- easily received, acceptable, ἐπίνοιαι Plb. 10.2.11 (Comp.), cf. Phld. D. 1.24 (Comp.): in Gramm., admissible, A.D. Pron. 89.7, al.; opp. ἀπόβλητος, Id. Synt. 164.25; easy to admit, σαφὲς καὶ εὐ. Plot. 6.4.1.
- II receiving readily, [λάκκοι] εὐ. ὕδατος Ph. 1.572: metaph., [εὐφυΐα] εὐ. σπερμάτων ἀρετῆς ib. 136; εὐ. πρὸς τὰ θεωρήματα ib. 572.
εὐ·παράδεκτος, ος, ον :
1 pass. facile à admettre, admissible, croyable, Pol. 10, 2, 11 ; Dysc. Pron. 114a ||
2 act. qui reçoit aisément, susceptible de, gén. Phil. 1, 136 ||
Cp. -ότερος, Pol. l. c.
Étym. εὖ, παραδέχομαι.
εὐπαράδεκτος, leicht anzunehmen, glaubhaft, Strab. 1.2.10 ; im Kompar., Pol. 10.2.11 ; – bei Philo auch act., leicht annehmend, τινός.