εὐποιητικός
εὐποιητικός, beneficent
εὐποιητικός, ή, όν,
- disposed to do good, beneficent, εἰς or περὶ χρήματα, Arist. Rh. 1381a20, 1366b16; τινος towards one, ib. 1379b32, Porph. Abst. 3.26; τὸ εὐ. beneficence, Arist. Rh. 1371b3, Antip.Stoic. 3.249.
- 2 Astrol., beneficent, of planetary influences, opp. κακοποιητικός, ἰδιοτροπία Ptol. Tetr. 210.
εὐ·ποιητικός, ή, όν, porté à faire du bien, bienfaisant, Arstt. Rhet. 1, 9, 10 ; 2, 4, 8 ; τινος, Rhet. 2, 2, 25, à l’égard de qqn ; τὸ εὐποιητικόν, ibid. 1, 11, 22 ; Chrysipp. (Plut. M. 1052b) ; la bienfaisance.
Étym. εὖ, ποιέω.
εὐποιητικός, ή, όν, wohltuend, wohltätig, τινός, Arist. rhet. 2.2 ; εἰς χρήματα 3.4 ; a.Sp.; τὸ εὐποιητικόν, Wohltätigkeit, Arist. rhet. 1.11 ; Plut. Stoic. repugn. 38.
εὐποιητικός
εὐ-ποιητικός, ή, όν
- beneficent, Arist.