εὔτοκος
εὔτοκος, bringing forth easily
εὔτοκ-ος, ον,
- bringing forth easily, Arist. HA 576a22 (Comp.), 573a9 (Sup.), Chrysipp.Stoic. 2.212 (Sup.).
- 2 = εὔτεκνος I (which is v.l.), Ph. 1.274; fertile, Hp. Nat.Mul. 16.
εὔ·τοκος, ος, ον, qui enfante heureusement ou aisément, Arstt. H.A. 6, 22, au cp. -ώτερος ; Arstt. H.A. 6, 18, au sup. -ώτατος.
Étym. εὖ, τίκτω.
εὔτοκος, leicht, glücklich gebärend, Arist. H.A. 6.22, ἵππος τῶν τετραπόδων ἁπάντων εὐτοκώτατον 6.18.
εὔτοκος
εὔ-τοκος, ον
τίκτω
- bringing forth easily, Arist.