εὖνις
εὖνις, reft of, bereaved of
εὖνις2, a bedfellow, wife
εὖνις (A), ὁ, ἡ, acc. εὖνιν, gen. εὔνιδος and εὔνιος Hdn.Gr. 2.641, nom. pl. εὔνιδες and εὔνιες (v. infr.):—
- reft of, bereaved of, c. gen., ὅς μʼ υἱῶν . . εὖνιν ἔθηκε Il. 22.44; ψυχῆς τε καὶ αἰῶνός σε . . εὖνιν ποιήσας Od. 9.524; βραχίονες εὔνιδες ὤμων lacking . ., Emp. 57.2; εὔνιες ἀνδρείων ἀχέων free from . ., Id. 147.2; γένναν εὖνιν πατρός A. Ch. 247, cf. 794 (lyr.); εὖνιν ἔθηκʼ ἀρετῆς IG 14.2100: abs., bereaved of children, πολλὰς Περσίδων . . ἔκτισσαν εὔνιδας ἠδʼ ἀνάνδρους A. Pers. 289 (lyr.).
εὖνις (B), ιδος, ἡ, (on the accent cf. Hdn.Gr. 1.95),
- = εὐνέτις, bedfellow, wife, S. Tr. 563, E. Or. 929, IA 397 (troch.), 807, AP 9.355 (Leon.Alex.).—Masc. in EM 393.38.
1 εὖνις, ιδος, acc. -ιν (ὁ, ἡ) privé de, gén. : εὖν. πατρός, Eschl. Ch. 247 ; υἱῶν, Il. 22, 44, qui a perdu son père, ses fils ; ψυχῆς, Od. 9, 524, privé du souffle, de la vie ; abs. privé d’enfants, qui a perdu ses enfants, Eschl. Pers. 289.
2 εὖνις, ιδος (ἡ) épouse, Soph. Tr. 565 ; Eur. I.A. 397, etc. ; Anth. 9, 355.
Étym. εὐνή.
2. εὖνις -ιδος, ἡ [εὐνή] echtgenote.
εὖνις ², ιδος, ἡ, = εὐνέτις, Gattin, Soph. Tr. 560, obwohl die Stelle auch zu εὖνις² gezogen wird ; Eur. I.A. 397 u. öfter, wie sp.D., Leon.Alex. 8 (IX.355); εὐνίς ist nach den Gramm. falsche Betonung.
εὖνις ¹, ιος u. ιδος (nach Eust. von εἷς, VLL ἐστερημένος καὶ μεμονωμένος), beraubt, τινός, ὅς μʼ υἱῶν εὖνιν ἔθηκε, beraubte mich, Il. 22.44 ; ψυχῆς Od. 9.524 ; εὔνιες ἀνδρείων ἀχέων Empedocl. 411 ; γένναν εὖνιν πατρός Aesch. Ch. 245, vgl. 783 ; verwaist, verwittwet, καὶ ἄνανδροι Pers. 281 ; – sp.D., z.B. ὀφθαλμῶν Bass. 11 (VII. 372).
εὖνις
Reft or bereaved of.
With genit.: υἱῶν Il. 22.44: ψυχῆς τε καὶ αἰῶνος Od. 9.524.
εὖνις , ιος: reft, bereft, Il. 22.44, Od. 9.524.
εὖνις
- reft of, bereaved of, c. gen., Hom., Aesch.:—absol. bereaved of children, Aesch. deriv. uncertain
εὖνις2
εὖνις, ιδος
= εὐνέτις
- a bedfellow, wife, Soph., Eur.