εὐνήτειρα

εὐνήτειρα, ας :

1 subst. (ἡ) épouse, Eschl. Pers. 157, etc. ; Anth. 15, 21 ||

2 adj. f. qui amène le repos, A. Rh. 4, 1058 ||

➳ Dor. εὐνάτ- [ᾱ] Eschl. Anth. ll. cc.

Étym. fém. d’εὐνητήρ.