θεοπολέω
θεοπολέω, minister in things divine
θεο-πολέω,
- minister in things divine, Pl. Lg. 909d.
θεοπολέω-ῶ, être attaché au culte d’une divinité, Plat. Leg. 909d.
Étym. *θεοπόλος, cf. θεηπόλος.
θεοπολέω, nach VLL auch θεηπολέω, Plat. Legg. X.909d, ein Priester sein, Tim. erkl. θεῶν εἰκόνας ἔχοντα περιπολεῖν, ἀργύριον εἰσπρασσόμενον, also wie die μητραγύρται.