θεόπνοος

θεό-πνοος, ον, contr. θεόπνους, ουν,

• = foreg. [θεόπνευστος], θ. γενόμενος Corp.Herm. 1.30; θ. ὕδωρ Numen. ap. Porph. Antr. 10; πρόσωπον, of the Sphinx, Epigr.Gr. 1016.