θεοπλάστης
θεοπλάστης, maker of gods
θεο-πλάστης, ου, ὁ,
- maker of gods, i.e. of their images, Ar. Fr. 787.
- II the divine Creator, Ph. 2.490.
θεο·πλάστης, ου (ὁ)
1 qui façonne des images de dieux, Man. 4, 569 ||
2 le divin créateur, Phil. 2, 490.
Étym. θ. πλάσσω.
θεοπλάστης, ὁ, Götterbildner, Man. 4.569 ; Poll. 1.12.