θεοπειθής
θεοπειθής, obedient to God
θεο-πειθής, ές,
- obedient to God, ὑπακοή Hierocl. in CA 24 p.473 M.
θεο·πειθής, ής, ές, qui obéit aux dieux, Anth. 1, 119, 25 ; Nonn. Jo. 3, 116 ; 5, 40 ; 8, 128.
Étym. θ. πείθομαι.
θεοπειθής, ές, Gott gehorsam, Nonn. Par. 3.116.