θηρόβορος
θηρόβορος, eaten
θηρό-βορος, ον,
- eaten or torn by wild beasts, κρέας Ps. Phoc. 147; θ. θάνατος death by wild beasts, Man. 4.614.
θηρό·βορος, ος, ον, dévoré par des bêtes sauvages, Ps.-Phocyl. 147 ; θάνατος θ. Man. 4, 614, mort causée par des bêtes sauvages.
Étym. θ. βιβρώσκω.
θηρόβορος, = θηριόβορος ; auch θάνατος, Man. 4.614.