θηρονόμος
θηρονόμος, tending wild beasts
θηρο-νόμος, ον,
- feeding or tending wild beasts, of a mountain, AP 6.111 (Antip.); of Pan, Castorio 2.
- 2 guiding them, μάστιξ Nonn. D. 11.122.
θηρο·νόμος, ος, ον ;
1 qui nourrit des bêtes sauvages, Anth. 6, 111 ||
2 qui fait paître des bêtes sauvages, Castor. (Ath. 455a) ; p. ext. qui fait marcher les animaux, Nonn. D. 11, 122.
Étym. θ. νέμω.
θηρονόμος, wilde Tiere weidend ; Πάν Ath. X.455a ; Φολόη Antip.Sid. 19 (VI.111); μάστιξ Nonn. D. 11.122 ; ὄρη Poll. 5.13, wo man auch an θηρόνομος gedacht hat.
θηρονόμος
θηρο-νόμος, ον
νέμω
- tending wild beasts, Anth.