θύωμα
θύωμα, that which is burnt as incense
θῠ-ωμα, ατος, τό,
- that which is burnt as incense: pl., spices, Heraclit. 67, Semon. 16, Hdt. 2.40, 86, Luc. Syr.D. 20.
θύωμα, ατος (τὸ) parfum, aromate, Hdt. 2, 40, 86 ; Luc. Syr. 20, 46 ; au pl. épices, Sim. am. Iamb. fr. 14.
Étym. θυόω.
θύωμα, τό, Räucherwerk, Specerei, Her. 2.40, 86, 3.113, im plur.; Luc. Dea Syr. 20.46.
θύωμα, ατος, τό,
θυόω
- that which is burnt as incense; in pl. spices, Hdt.