θυτικός
θυτικός, of or for sacrifice
θῠτ-ικός, ή, όν,
- of or for sacrifice, μαχαιρίδιον Luc. Pisc. 45: ἡ -κή (sc. τέχνη), the art of the diviner, Ph. 2.221, Onos. 10.28, Ath. 14.659d, Hdn. 8.3.7, Porph. Abst. 2.53; τὸ θ. Placit. 5.1.3; θ. μαντεία Sch. rec. A. Pr. 496.
- II given to sacrificing, Str. 3.3.6.
θυτικός, ή, όν [ῠ] qui concerne les sacrifices, qui sert aux sacrifices, Luc. Pisc. 45 ; ἡ θυτική (s. e. τέχνη) Ath. 659d ; Hdn 8, 3 ; ou τὸ θυτικόν, Plut. M. 904e, la science des sacrifices ou de la divination (θύω 1).
θυτικός, zum Opfer gehörig ; ἡ θυτική, Opferkunde, die Wissenschaft des Opferpriesters, Ath. XIV.559d ; Hdn. 8.3.17.
θυτικός
θῠτικός, ή, όν
θύω
- of or for sacrifice, Luc.