κάλινος
κάλινος, wooden
κάλῐνος [ᾱ], η, ον, (κᾶλον)
- wooden, Lyc. 1418, Epich. 100a, A.R. 2.381a; κολοσσός Berl.Sitzb. 1927.167 (Cyrene).
κάλινος, η, ον [ᾱῐ] de bois, Lyc. 1418 ; Poèt. (Sch.-Ar. Av. 1283).
Étym. κᾶλον.
κάλινος, hölzern ; p. bei Schol. Ar. Av. 1283 ; Lycophr. 1418.