καλήτωρ
καλήτωρ, a crier
κᾰλήτωρ, ορος, ὁ, (καλέω)
- crier, κήρυκα καλήτορα τοῖο γέροντος Il. 24.577: pr. n. in 15.419.
καλήτωρ, ορος (ὁ) [ᾰ] celui qui appelle, héraut, Il. 24, 577.
Étym. καλέω.
καλήτωρ, ορος, ὁ, der Rufer, Herold, Il. 24.577.
καλήτωρ
-ορος, ὁ
[καλέω.]
One who summons, a crier: κήρυκα καλήτορα Il. 24.577.
καλήτωρ , ορος: crier, Il. 24.577†.
καλήτωρ
κᾰλήτωρ, ορος,
καλέω
- a crier, Lat. calator, Il.