κάμπτω

κάμπτω, fut. κάμψω Il. 7.118, S. OC 91: aor. 1 ἔκαμψα Od. 5.453, Pi. P. 2.51, etc.:—Pass., fut. καμφθήσομαι D.Chr. 77.33, Gal. UP 2.15: aor. ἐκάμφθην A. Pr. 513, Th. 3.58: pf. inf. κεκάμφθαι Hp. Art. 67, part. κεκαμμένος Arist. Metaph. 1016a12, (ἐπι-, συγ-) Hp. Prog. 3, X. Eq. 7.2. (Cogn. with Lith. kaṁp-as ‘corner’, kuṁp-as ‘curved’, and prob. Lat. campus):—

• bend, curve, ὄφρα ἴτυν κάμψῃ that he may bend it into a chariot-rail, Il. 4.486 (so metaph., κ. νέας ἁψῖδας ἐπῶν Ar. Th. 53): freq. in phrase, γόνυ κ. bend the knee so as to sit down and rest, φημί μιν ἀσπασίως γόνυ κάμψειν Il. 7.118, cf. 19.72; ὁ δʼ ἄρʼ ἄμφω γούνατʼ ἔκαμψε χεῖράς τε στιβαράς Od. 5.453; οὐ κάμπτων γόνυ, i.e. never resting, A. Pr. 32; ἄσμενός τἂν . . κάμψειεν γόνυ ib. 398; ἵζω . . κάμψας γόνυ E. Hec. 1150; so κ. κῶλα S. OC 19; then κάμπτειν alone, sit down, rest, ib. 85, E. Hec. 1080 (lyr.); also γόνυ κ. bend the knee in worship, LXX Is. 45.23, etc.:—Pass., bend oneself, opp. ἐκτείνεσθαι, Pl. Ti. 74b; ὥσπερ ξύλον καμπτόμενον εὐθύνουσιν Id. Prt. 325d; ἡ κεκαμμένη (sc. γραμμή) a bent line, Arist. Metaph. l.c.
• • II turn or guide a horse or chariot round the turning-post (cf. καμπτήρ II), κάμψαι διαύλου θάτερον κῶλον πάλιν to double the post and return along the second half of the δίαυλος, A. Ag. 344; κ. δρόμον B. 9.26; κάμπτοντος ἵππου as the horse was turning, S. El. 744; κ. περὶ νύσσαν Theoc. 24.120: metaph., κ. βίον to make the last turn in the course of life, S. OC 91; κ. βίου τέλος E. Hipp. 87, El. 956; ὅταν κάμψῃς καὶ τελευτήσῃς βίον Id. Hel. 1666; ἑξηκοστὸν ἥλιον κ. Herod. 10.1; διὰ λόγου κάμψαι κακά to end evils by reasoning, E. Supp. 748.
  • • 2 of seamen, double a headland, Ἡρακλέας στήλας Hdt. 4.42; τὸ ἀκρωτήριον, τὴν ἄκρην, Id. 4.43, 7.122; ὡς δὲ τὴν ἄκραν κάμπτοντας ἡμᾶς εἶδον Men. 15, cf. Aeschrio 8.3; Μαλέαν κ. Poet. ap. Str. 8.6.20, D.S. 13.64, etc.; κ. περὶ ἄκραν Ar. Ach. 96; κ. κόλπον wind round the bay, Hdt. 7.58.
    • 3 abs., πάλιν κ. turn back, E. Ba. 1225, Rh. 234 (lyr.); ἐγγὺς τῶν ἐμῶν κάμπτεις φρενῶν (κάμπτῃ codd.) thou comest near my meaning, Id. IT 815.
  • III in Music, κάμπτων με καὶ στρέφων ὅλην διέφθορεν (sc. Phrynis) with his turns and twists, Pherecr. 145.15; κ. καμπήν Ar. Nu. 969; κ. ᾠδάς Philostr. VA 4.39.
  • IV metaph., κάμπτειν τινά bow down, humble, Pi. P. 2.51; ὁ χρόνος μʼ ἔκαμψε Crates Theb. 17:—Pass., to be bent or bowed down, πημοναῖσι A. Pr. 239, 308, cf. 513; κάμπτομαι I submit, Pl. Prt. 320b, etc.; κάμπτεσθαι καὶ ἕλκεσθαι πρὸς φιλοσοφίαν Id. R. 494e; πολλὰ κάμπτονται καὶ συγκλῶνται are warped, Id. Tht. 173b: abs., to be moved to pity, Th. 3.58 (in full κ. εἰς ἔλεον Lib. Or. 59.85).

κάμπτω, 1) beugen, krümmen ; ὄφρα ἴτυν κάμψῃ Il. 4.486 ; ὑπὸ γλωχῖνα δʼ ἔκαμψαν 24.274 ; γόνυ u. γόνατα κάμπτειν, die Knie beugen, um sich zu setzen u. auszuruhen, 7.118, 19.72 ; γόνατα χεῖράς τε, er bog die Knie u. die Arme, ließ sie ermattet ruhen, Od. 5.453 ; Aesch. οὐ κάμπτων γόνυ, ungebeugt, das Knie nicht ausruhend, Prom. 32 ; ἄσμενος δὲ τἂν σταθμοῖς ἐν οἰκείοισι κάμψειεν γόνυ, er möchte gern ausruhen, 396 ; κῶλα κάμψον τοῦδʼ ἐπʼ ἀξέστου πέτρου Soph. O.C. 19 ; so auch εὖτε νῦν ἕδρας πρώτων ἐφʼ ὑμῶν τῆσδε γῆς ἔκαμψʼ ἐγώ, da ich bei euch zuerst mich niedergelassen, 85 ; vgl. Eur. Hec. 1150 ; Ggstz εὐθύνω, Plat. Prot. 325d ; im med., καμπτόμενον τὸ σῶμα, sich krümmen, im Ggstz von ἐκτεινόμενον, Tim. 74b ; von Linien u. Flächen, dem διατείνεσθαι entggstzt, Plut. ad. et amic. discr. 31 ; γραμμή, gekrümmte u. auch gebrochene Linie, Arist. Metaph. 4.6 γραμμὴ κἂν κεκαμμένη ᾐ, συνεχὴς δέ, μία λέγεται u. τὴν δὲ κεκαμμένην καὶ ἔχουσαν γωνίαν.
2) von der Rennbahn entlehnt, um das Ziel herumbiegen, umlenken u. auf der andern Seite zurückfahren ; κάμπτοντος ἵππου Soph. El. 734 ; vgl. Aesch. Ag. 335 ; περὶ νύσσαν Theocr. 24.119 ; sc. ἵππους od. ἅρμα u. dgl., übh. herumfahren, κάμψας τὸ ἀκρωτήριον, nachdem er um das Vorgebirge herumgefahren war, Her. 4.43, 42, 7.122 u. Folgde, wie Strab. VIII.378 DS. 13.64 ; Ar. sagt περὶ ἄκραν κάμπτων Ach. 96 ; τὸν κόλπον κάμπτων Her. 7.58 ; κάμψειε πάλιν θυμέλας οἴκων πάτρας Eur. Rhes. 235 ; absolut, πάλιν δὲ κάμψας εἰς ὄρος κομίζομαι τὸν παῖδα Bacch. 1225. – Uebertr., ἐνταῦθα κάμπτειν τὸν ταλαίπωρον βίον Soph. O.C. 91, enden den Lebenslauf, wie Eur. ὅταν δὲ κάμψῃς καὶ τελευτήσῃς βίον Hel. 1666. – Nach Hesych. auch τὸ ἐν τῇ ᾠδῇ καμπὰς ποιεῖν, wie νέας ἁψῖδας ἐπῶν Ar. Th. 53 ; Philostr.
3) übertr., bewegen, rühren, u. stärker, demütigen ; ὑψιφρόνων τινὰ βροτῶν Pind. P. 2.51 ; τοιαῖσδε πημοναῖσι κάμπτομαι Aesch. Prom. 237, vgl. 306, 511 ; ἐπειδὴ δὲ σοῦ ἀκούω κάμπτομαι Plat. Prot. 320b ; Ggstz καρτερεῖν, Lach. 192e ; ἐὰν κάμπτηται καὶ ἕλκηται πρὸς φιλοσοφίαν Rep. VI.494e ; im schlechten Sinne, ἐπὶ τὸ ψεῦδος τρεπόμενοι πολλὰ κάμπτονται καὶ συγκλῶνται Theaet. 173a ; – καμφθῆναι καὶ μεταγνῶναι Thuc. 3.58 ; Sp.

κάμπτω

Fut. infin. κάμψειν Il. 7.118, Il. 19.72.

3 sing. aor. ἔκαμψε Od. 5.453.

3 pl. ἔκαμψαν Il. 24.274.

3 sing. subj. κάμψῃ Il. 4.486.

• • 1

    To bend so as to put in a desired position: ὑπὸ γλωχῖνα δʼ ἔκαμψαν (tucked it in (see γλωχίς)) Il. 24.274.

  • 2

    To form or make by bending : ἴτυν Il. 4.486.

  • 3

    To bend (the knee), i.e. to take rest : ἀσπασίως γόνυ κάμψειν Il. 7.118, Il. 19.72.

    To bend (the knees) in exhaustion : ἄμφω γούνατʼ ἔκαμψε χεῖράς τε Od. 5.453 (i.e. they gave way under him. The idea of bending is not strictly applicable to the arms, which would drop by his side).

κάμπτω

• 1bend met., break καὶ ὑψιφρόνων τινʼ ἔκαμψε βροτῶν (sc. θεός) P. 2.51

κάμπτω , fut. inf. -ψειν, aor. ἔκαμψα: bend, Il. 4.486; ‘into a lyre,’ Il. 24.274; freq. γόνυ, with weariness.

κάμπτω lengthd. from Root !καμπ, v. καμπή

• • Ito bend, curve, ὄφρα ἰτὺν κάμψηι that he may bend it into a chariot-rail, Il.; γόνυ κ. to bend the knee so as to sit down and rest, Il.; οὐ κάμπτων γόνυ, i. e. never resting, Aesch.; so, κ. κῶλα Soph.; then, κάμπτειν alone, to sit down, rest, Soph.;—also, γόνυ κ. to bend the knee in worship, NTest.
  • IIto turn or guide a horse or chariot round the turning-post (καμπή II); hence, of the horse or chariot, κάμψαι διαύλου θάτερον κῶλον πάλιν to double the post (καμπτήρ) and return along the second half of the δίαυλος, Aesch.; κάμπτοντος ἵππου as the horse was turning, Soph.:—metaph., κ. βίον to make the last turn in the course of life, Soph.; κ. βίου τέλος Eur.
  • • 2so also of seamen, to double a headland, ἄκρην κ. Hdt.; also, κ. περὶ ἄκραν Ar.; κ. κόλπον to wind round the bay, Hdt.
    • 3absol., πάλιν κ. to turn back, Eur.; ἐγγὺς τῶν ἐμῶν κάμπτεις φρενῶν thou comest near my meaning, Eur.
  • IIImetaph., like Lat. flectere, κάμπτειν τινά to bend or bow one down, Pind.:—Pass. to be bowed down, Aesch., Thuc.; κάμπτομαι I submit, Plat.