κέλευσμα

κέλ-ευσμα or κέλ-ευμα (v. infr.), ατος, τό, (κελεύω)

• order, command, A. Eu. 235, S. Ant. 1219 (pl.), etc.; call, summons, A. Ch. 751 (pl.): in Prose, word of command in battle, Hdt. 4.141, 7.16, cf. E. Hec. 929 (lyr.); ὁ Κύριος ἐν κ. καταβήσεται ἀπʼ οὐρανοῦ 1 Ep.Thess. 4.16; also, the call of the κελευστής (q.v.), which gave the time to the rowers, ἀπὸ ἑνὸς κελεύσματος all at once, Th. 2.92, D.S. 3.15; ἐξ ἑνὸς κελεύματος Sophr. 25; ἐκ κελεύματος at the word of command, A. Pers. 397, cf. E. IT 1405; καχάζετε . . ἀπὸ κ. Eub. 8; στρατεύσονται ἀφʼ ἑνὸς κ. LXX Pr. 30.27; of the boatswainʼs pipe, κέλευσμα προσαυλεῖν Phld. Mus. p.15 K.; also, the call of the driver to his horses, κελεύματι μόνον καὶ λόγῳ ἡνιοχεῖται Pl. Phdr. 253d; of the huntsman to his hounds, X. Cyn. 6.20; κ. κυνηγετῶν S. Ichn. 225. (κέλευμα is the more ancient form, as in A. Pers. 397, Ch. 751, S., Sophr., Pl. (codd. l.c.), X., ll.cc., v.l. in Hdt. ll. cc., Th. l.c.)

κέλευσμα, τό (vgl. κέλευμα), der Befehl, das Geheiß, Gebot ; Λοξίου κελεύσμασιν ἥκω Aesch. Eum. 226, wie Soph. Ant. 1204 ; Zuruf, Aesch. Ch. 740 ; Geschrei, Eur. Hec. 922 ; auf dem Schiffe der Takt, nach dem gerudert wird, u. den der κελευστής angibt, ἔπαισαν ἅλμην βρύχιον ἐκ κελεύσματος Aesch. Pers. 389 ; ὥσπερ σὸν κέλευσμα ἐφίεται Eur. I.T. 1483 ; in Prosa, ἐπακούσας τῷ πρώτῳ κελεύσματι Her. 4.141 ; ἀπὸ ἑνὸς κελεύσματος ἐμβοήσαντες Thuc. 2.92, an die obige Stelle des Aesch. erinnernd.

κέλευσμα κελεύω

• an order, command, behest, Aesch., Soph., etc.; a call, summons, Aesch.:— the word of command in battle, Hdt.; also the call of the κελευστής (q. v.), which gave the time to the rowers, ἀπὸ ἑνὸς κελεύσματος all at once, Thuc.; ἐκ κελεύσματος at the word of command, Aesch.