κελευστικός
κελευστικός, hortatory
κελευσ-τικός, ή, όν,
- hortatory: κελευστική (sc. τέχνη), Pl. Plt. 260e; τοῦ ψόγου τὸ κ. Plu. Adul. 2.72d (s.v.l.).
κελευστικός, ή, όν :
1 qui concerne le commandement, Plut. M. 72d ||
2 qui concerne l’exhortation : ἡ κελευστική (s. e. τέχνη) Plat. Pol. 260d, l’art d’exhorter, de persuader.
Étym. κελευστός.
κελευστικός, befehlerisch, befehlend ; ἡ κελευστική, sc. τέχνη, Plat. Polit. 260d ; τὸ κελευστικὸν τοῦ ψόγου, das Befehlshaberische, Plut. discr. ad. et am. 48.