καθελκύω
καθ·ελκύω (f. -ύσω [ῠ], ao. καθείλκυσα, pf. καθείλκυκα, d’où pl. q. pf. καθειλκύκειν ; pass. ao. καθειλκύσθην, pf. καθείλκυσμαι)
1 tirer de haut en bas, faire descendre en tirant, acc. Luc. D. deor. 21, 1, etc. ; particul. en parl. de vaisseaux, c. à d. amener à la mer, mettre à flot, Hdt. 7, 100 ; Thc. 2, 93 ; Eur. Hel. 1531, etc. ||
2 p. anal. faire descendre jusqu’en bas, jusqu’à la mer, en parl. de murs, Str. 380.
καθελκύω, (ἑλκύω), = καθέλκω ; im aor. act., καθελκύσαντες τὰς ναῦς, Thuc. 2.93 ; Xen. Hell. 1.1.3 ; καθειλκύκει Dem. 5.12 ; pass., τῶν νεῶν κατελκυσθεισέων ἐς τὴν θάλασσαν, Her. 7.100 ; perf., σκέλη (der Mauern) καθείλκυσται, sind nach dem Meere hingezogen, Strab. VIII.380.