καθείμαρμαι
καθ·είμαρμαι, seul. 3 sg. καθείμαρται, il est arrêté par les destins, Arr. Epict. 2, 6, 10 ; et part. καθειμαρμένος, Plut. Alex. 52, réglé par les destins.
Étym. κ. εἱμαρμένος.
καθείμαρμαι, durch das Schicksal bestimmt sein, bes. von unglücklichen Fügungen, Luc. Philop. 14 u. a.Sp.; ὡς δὴ πάλαι καθειμαρμένων τούτων Plut. Alex. 52.