κακοήθεια
κακοήθεια, badness of disposition, malignity
κᾰκοήθ-εια, Ion. -ιη, ἡ,
- bad disposition, malignity, Pl. R. 348d, 401a, Hyp. Eux. 32 (-ηθία), Ep.Rom. 1.29; κ. τὸ ἐπὶ τὸ χεῖρον ὑπολαμβάνειν ἅπαντα Arist. Rh. 1389b20: pl., κ. ὑπὲρ τοῦ πράγματος λεγόμεναι Aeschin. 1.166, cf. Isoc. 15.284, D.C. Fr. 96.2.
- II bad manners or habits, X. Cyn. 13.16.
- III Medic., malignant character, τῆς νόσου Epicur. Fr. 471: in pl., malignant diseases or growths, Dsc. 3.92 (v.l. for τὰ -ήθη).
κακοήθεια, ας (ἡ) [κᾰ]
1 mauvaise habitude, Xén. Cyn. 13, 16 ||
2 mauvais caractère, méchanceté, Plat. Rsp. 348d ; Arstt. Rhet. 2, 13, 3, etc. ; au plur. Eschn. 23, 43 ||
3 caractère mauvais (d’un mal) c. καχεξία, Diosc. 3, 106 ||
➳ Ion. -ηθίη, Démocr. (Stob. Fl. 10, 68).
Étym. κακοήθης.
κακοήθεια, ἡ, böse Sitten od. Gewohnheiten, Xen. Cyn. 13.16 ; – schlechter Charakter, Arglist, nach Ammon. κακία κεκρυμμένη ; Plat. Rep. I.348d, III.401a u. Folgde ; bei Arist. rhet. 2.13 wird κακοήθεια erkl. τὸ ἐπὶ τὸ χεῖρον ὑπολαμβάνειν ἅπαντα.
Strong 2550
**
malignity, malevolence: Ro 1:29 (Cremer, 329).†
κακοήθεια
- Ibadness of disposition, malignity, Plat., etc.
- IIbad manners or habits, Xen. from κακοηθής