κακοζηλία
κακοζηλία, unhappy imitation, affectation
κᾰκο-ζηλία, ἡ,
- unhappy imitation or rivalry, v.l. for -ζηλωσία, Plb. 10.22.10 (ap. Suid. s.v. Φιλοποίμην).
- II Rhet., of style, affectation, Luc. Salt. 82, Demetr. Eloc. 189.
κακοζηλία, ας (ἡ) [κᾰ]
1 zèle malheureux ou mal placé, Pol. 10, 25, 10 ||
2 t. de rhét. mauvais goût, affectation, Luc. Salt. 82.
Étym. κακόζηλος.
κακοζηλία, ἡ, schlechte, verkehrte Nachahmung ; ὑπερβαινόντων τὸ μέτρον τῆς μιμήσεως καὶ πέρα τοῦ δέοντος ἐπιτεινόντων Luc. salt. 82 ; schlechter, verkehrter Eifer, Pol. 10.25.10.
κακοζηλία
κᾰκοζηλία, ἡ,
- unhappy imitation, affectation, Luc.