κακοεργός
κακοεργός, evil - doing, rascally
κακο·εργός, ός, όν [ᾰ] malfaisant, qui fait le mal ou qui pousse au mal, Od. 18, 54 ; Ps.-Phocyl. 133 ; Anth. 11, 136.
Étym. κ. ἔργον.
κακοεργός, schlecht handelnd, übel tuend ; γαστήρ, der Magen, der zu Schlechtem antreibt, des Hungers wegen Unheil stiftet, Od. 18.54 ; μάχαιρα Lucill. 79 (XI.136). S. κακοῦργος.
κακοεργός
-όν
[κακός + ἔργω2.]
Evil-doing, bringing one into evil: γαστήρ Od. 18.54.
κακοεργός : evil - doing, rascally, Od. 18.54†.