καμηλίτης
καμηλίτης, camel-driver
κᾰμηλ-ίτης [ῑ], ου, ὁ,
- camel-driver, Arist. HA 630b35, POxy. 710.4 (ii B.C.), etc.; camel-rider, Hld. 10.5, Hdn. 4.15.2.
- 2 also, = καμηλέμπορος, Str. 1.2.32, 16.1.27.
- II κ. βοῦς, prob. buffalo, Suid.
καμηλίτης, ου [ᾰῑ]
1 conducteur de chameaux, Arstt. H.A. 9, 47, 1, etc. ||
2 qui monte un chameau, Hld. 10, 5 ; Hdn 4, 15, 2 ||
3 c. καμηλέμπορος, Str. 39, 748.
Étym. κάμηλος.
καμηλίτης, ὁ, der Wärter oder Reiter des Kameles, Arist. H.A. 9.47, Strab. XVI.748 u. a.Sp.