Logeion | καμινευτήρ

κᾰμῑν-ευτήρ, ῆρος, ὁ, = foreg.; αὐλὸς κ. the pipe

of a smithʼs bellows, AP 6.92 (Phil.):—fem. κᾰμῑν-εύτρια Aristarch. ap. Eust. 1835.41, Hsch. s.v. καμινοῖ.

καμινευτήρ, ῆρος [ᾰῑ] adj. m. qui attise le feu du fourneau, Anth. 6, 92.

Étym. καμινεύω.

καμινευτήρ, [ῑ], ῆρος, ὁ, der Feuerarbeiter ; αὐλός, Schmelz-, Lötrohr, Philp. 76 (VI.92).

καμινευτήρ κᾰμῑνευτήρ, ῆρος,

καμινευτήρ