καπνιάω
καπνιάω, smoke
καπν-ιάω,
- smoke a bee-hive, A.R. 2.131.
καπνιάω-ῶ :
1 tr. enfumer, A. Rh. 2, 131 ||
2 intr. exhaler de la fumée, fumer, Plut. M. 454.
Étym. καπνός.
καπνιάω, räuchern, μελισσάων σμῆνος Ap.Rh. 2.131. – Auch intr., rauchen, dampfen, Plut. coh. ira 4.