κατάδικος
κατάδικος, having judgement given against
κατάδῐκ-ος, ον, (δίκη)
- having judgement given against one, found guilty, condemned, SIG 484.1 (Delph., iii B.C.): c. gen., φυγῆς to banishment, D.S. 13.63; θανάτου Id. 27.1; mulcted in, μυρίων στατήρων GDI 2516.7 (Delph.): abs., J. AJ 5.1.14, Arr. Epict. 4.11.24, App. BC 1.2, CIG 2759b (Aphrodisias).
κατάδικος, ος, ον [ῐ]
1 déclaré coupable, App. Civ. 1, 2 ||
2 condamné à, gén. DS. 13, 63, etc.
Étym. cf. le préc.
κατάδικος, für schuldig erklärt, verurteilt, Plut. Flamin. 18 u. a.Sp.; φυγῆς ἐγένετο κατάδικος, = κατεδικάσθη, DS. 13.63.