καταδιαιτάω

καταδῐαιτάω,

• decide as arbitrator against one, give judgement against, opp. ἀποδ-, ὁ διαιτητὴς οὐ κατεδιῄτα, ἀλλʼ ἀπιὼν ᾤχετο ἀποδιαιτήσας τούτου τὴν δίαιταν D. 49.19, cf. 21.84; οἷός τʼ ἦν πείθειν αὐτόν, ἣν κατεδεδιῃτήκει, ταύτην ἀποδεδιῃτημένην ἀποφαίνειν ib. 85; ἔρημον κ. τινὸς [δίκην] give judgement in default against one, Id. 21.92, cf. 40.17, Luc. Pr.Im. 15: metaph., condemn, c. gen., Alciphr. 1.31:—Med., καταδιαιτᾶσθαι δίαιτάν τινος to be the cause of an arbitration being given against one, Lys. 25.16.

καταδιαιτάω, als Schiedsrichter, διαιτητής, gegen Einen erkennen ; κατεδιῄτησάν τινος, Isae. frg. 1.11 ; Dem. 27.51 u. öfter ; δίκην καταδεδιῃτήκει, im Ggstz von ἀποδιαιτάω, 21.85, wie ἐρήμην καταδιαιτήσας Luc. imag. 15. – Med., ἔφη με καταδιαιτήσασθαι τὴν δίκην αὑτοῦ Dem. 40.18, zu seinen Gunsten ein schiedsrichterliches Urteil fällen lassen ; οὐδὲ δίαιταν καταδιαιτησάμενος οὐδενός Lys. 25.16. – Das pass., καταδεδιῃτημένοι, Poll. 8.129.

καταδιαιτάω fut. ήσω perf. -δεδιῄτηκα v. διαιτάω

• to decide as arbitrator against, give judgment against c. gen., Dem.: Pass. to be decided against one, Dem.