κατάκλασις
κατάκλασις, forced position
κατάκλᾰσις, εως, ἡ,
- forced position, τῶν ἄρθρων Hp. Epid. 6.1.15 (pl.).
- 2 κ. ὄμματος drooping of the eyelid, Id. Prorrh. 1.84 (vv. ll. -κλισις, -κλεισις), cf. Epid. 6.1.15, Gal. 16.675.
- II refraction of light or sound, opp. ἀνάκλασις (reflexion), Arist. Pr. 901b20, 904b30, Cleom. 2.6.
κατάκλασις, εως (ἡ) [ᾰσ]
1 action de briser, fracture, Hpc. 1165g ; ὄμματος, Hpc. 1165g, déviation de l’œil ||
2 t. de phys. réfraction de la lumière ou du son, Arstt. Probl. 11, 23 et 51 (p. opp. à ἀνάκλασις).
Étym. κατακλάω.
1. ontwrichting.
2. het neerhangen (van oogleden).
κατάκλασις, ἡ, das Zerbrechen, der Bruch, Sp.; bes. Medic., bei denen es auch Verdrehung bedeutet ; – ἠχοῦς, das Zerstreuen des Schalles, im Ggstz der ἀνάκλασις, Arist. Probl. 11.23.