κατάπυγος

κατάπῡγ-ος, ον,

• = καταπύγων (q. v.), Hsch., Phot., prob. in Gerhard Phoinix p.7 (cf. p.153): Comp. -ότερος Sophr. 63: Sup. -ότατος Epigr.Gr. 1131.

κατάπυγος, [ῡ], = καταπύγων, VLL, erkl. κίναιδος, ἀσελγής ; sprichwortlich καταπυγοτέραν τʼ ἀλφηστᾶν Ath. VII.281e aus Sophron.