Logeion | καταρρήγνυμι

κατα-ρρήγνῡμι and καταρρηγνύω, fut. -ρήξω E. HF 864: late pf. κατέρρηχα Arch.Pap. 2.125b10 (ii A. D.):—

break down, τὴν γέφυραν Hdt. 4.201; μέλαθρα E. l.c.
- - 2 tear in pieces, rend, κατερρήγνυε . . τὰ ἱμάτια D. 21.63; τὸ διάδημα D.S. 19.34; τὴν ἐσθῆτα Luc. Pisc. 36:—Med., κατερρήξαντο τοὺς κιθῶνας they rent their coats, Hdt. 8.99, cf. X. Cyr. 3.1.13, etc.
  - 3 metaph., τροπὰς καταρρήγνυσι [ἡ ἀναρχία] breaks up armies and turns them to flight, S. Ant. 675.
  - 4 κ. τινῶν γέλωτας make them burst out laughing, Ath. 4.130c; cf. II.2.
- II Pass., esp. in aor. κατερράγην [ᾰ], with pf. Act. κατέρρωγα:—to be broken down, κρημνοὶ καταρρηγνύμενοι Hdt. 7.23; καταρρήγνυσθαι ἐπὶ γῆν to be thrown down and broken, Id. 3.111; τὸ οἴκημα κατερράγη Th. 4.115; ἄκρας κατερρωγυίας εἰς τὴν θάλασσαν Str. 5.2.6.
- - 2 fall, rush down, of storms, waterfalls, etc., Hp. Aër. 8; break or burst out, χειμὼν κατερράγη Hdt. 1.87; ὄμβροι καταρραγέντες Arist. Mu. 400a26; of tears, ἐξ ὀμμάτων πηγαὶ κατερρώγασι E. Alc. 1068: c. gen., τοῦ ῥεύματος -ρρηγνυμένου τῶν ὀρῶν Philostr. VA 6.23 (also intr. in Act., of a river, -ρρηγνὺς ἐς τὴν θάλατταν 3.52); of wind, Plu. Fab. 16: metaph., ὁ πόλεμος κατερράγη Ar. Eq. 644, cf. Ach. 528; γέλως Ph. 2.528; κρότος Plb. 18.46.9 (but κατερρήγνυτο πᾶς ὁ τόπος ὑπὸ τοῦ κρότου 15.32.9); βροντή Luc. VH 2.35.
  - 3 to be broken in pieces, Αἴγυπτος μελάγγαιός τε καὶ καταρρηγνυμένη with comminuted, crumbling soil, Hdt. 2.12; γῆ κατερρωγυῖα Arist. HA 556a5; to be ruinous, ὅσα κατέρρωγεν τοῦ τείχους IG 2(2).463.75.
  - 4 Medic., have a violent discharge, suffer from diarrhoea, καταρρήγνυται ἡ κοιλίη Hp. VM 10, cf. καταρράσσω II; of persons, κατερρήγνυντο τὰς γαστέρας App. Hisp. 54; ἢν μὴ φῦσαι -ρραγέωσιν Hp. Aph. 4.73.
  - - b of menstruation, τοῖς θήλεσιν . . τὰ καταμήνια κ. Arist. HA 581b1.
  - 5 of tumours, break, burst, Hp. Coac. 613, Epid. 6.8.18, al.
  - 6 of parts of the body, fall in, collapse, οἵ τε μαζοὶ καὶ τὰ ἄλλα μέλεα κ. Id. Nat.Puer. 30, cf. Mul. 1.1; κατερρωγότα τὰ στέρνα [ἔχων] flat-chested, Jul. Or. 6.198a; of the lips or tongue, to be fissured, Antyll. ap. Orib. 10.27.13, Aët. 5.118.

κατα·ρρήγνυμι, f. -ρρήξω :

I tr.

1 rompre ou déchirer de haut en bas : ἱμάτια, Dém. 535, 2, des vêtements ; καταρρηγνύμενοι κρημνοί, Hdt. 7, 23, parois qui s’éboulent ||

2 briser et renverser, faire s’effondrer : γέφυραν, Hdt. 4, 201, un pont ; μέλαθρα, Eur. H.f. 864, un toit ||

3 faire sortir ou jaillir avec force, faire éclater : γέλωτας, Ath. 130c, faire entendre des éclats de rire ||

II intr. (au pf. κατέρρωγα et au pass.)

1 tomber avec force, s’abattre avec violence : ἐπὶ γῆν, Hdt. 3, 111, tomber violemment à terre ; εἰς τὴν θάλασσαν, Str. 223, s’écrouler dans la mer ||

2 p. ext. sortir avec force, faire explosion, en parl. d’un orage, Hdt. 1, 87 ; du tonnerre, Luc. V.H. 2, 35 ; du vent, Plut. Fab. 16 ; d’un grand bruit, Pol. 18, 29, 9 ; de larmes qui jaillissent, Eur. Alc. 1068 ; fig. en parl. de la guerre, Ar. Eq. 644, etc. ; t. de méd. en parl. des menstrues, etc. Arstt. H.A. 7, 1 ; d’une tumeur, Hpc. 1200g, etc. ; particul. être pris d’un flux de ventre violent, d’une dysenterie, Hpc. 69g, etc. ; El. N.A. 3, 18 ||

Moy. (ao. κατερρηξάμην) déchirer sur soi (des vêtements) acc. Hdt. 8, 99 ; Xén. Cyr. 3, 1, 13, etc.

Étym. κ. ῥήγνυμι.

κατα-ρρήγνυμι [ῥήγνυμι]
1. act. en med., met acc. afbreken, vernielen: κ. τὴν γέφυραν de brug afbreken Hdt. 4.201.3; in stukken scheuren; ook med.: κατερρήξαντο τοὺς κιθῶνας zij scheurden hun kleren aan flarden Hdt. 8.99.2; overdr. laten losbreken: δορὸς τροπὰς καταρρήγνυσι zij (ongehoorzaamheid) ontketent de vlucht van het leger Soph. Ant. 675.
2. med.-pass., intrans. (met perf. κατέρρωγα)
a. in stukken vallen: Αἴγυπτος μελάγγαιός τε καὶ καταρρηγνυμένη Egypte heeft donkere en brokkelige grond Hdt. 2.12.2; τὸ οἴκημα κατερράγη het gebouw stortte in Thuc. 4.115.3; neerstorten: (τὸ ὄμβριον) καταρρήγνυται (het regenwater) stort naar beneden Hp. Aër. 8.
b. losbarsten, uitbreken: ἐκ δ’ ὀμμάτων πηγαὶ κατερρώγασιν uit mijn ogen breken stromen van tranen los Eur. Alc. 1068; ἄφνω βροντῆς μεγάλης καταρραγείσης toen er plots een hevige donderbui losbarstte [Luc.] 12.35; overdr. uitbreken: ὁ πόλεμος κατερράγη de oorlog brak uit Aristoph. Eq. 644.
c. geneesk. aan dysenterie lijden: ἡ κοιλίη καταρρήγνυται de buik loopt leeg (er is buikloop) Hp.VM 10.3; openbarsten (van gezwellen).

καταρρήγνυμι, [ῡ], (ῥήγνυμι), herunterreißen, zerbrechen, niederwerfen, zerstören ; καταρρήξω μέλαθρα καὶ δόμους ἐπεμβαλῶ Eur. Herc.Fur. 864 ; καταρρηγνύμενοι κρημνοί Her. 7.23 ; οὐδὲ κατερρήγνυε τὰ παρασκευαζόμενα ἱμάτια Dem. 21.63, wie Luc. Pisc. 36 ; im med., sich die Kleider zerreißen, Her. 8.99 ; τοὺς πέπλους κατερρήξαντο Xen. Cyr. 3.1.13. – Durchbrechen, zum Ausbruch bringen, ἡ ἀναρχία σὺν μάχῃ δορὸς τροπὰς καταρρήγνυσι Soph. Ant. 671, stürzt sie nieder, so daß die Flucht zum Ausbruch kommt ; Medic. τὴν γαστέρα, den verstopften Leib durch Abführungsmittel öffnen ; aber καταρρήγνυσθαι τὰς γαστέρας ist = an der Dysenterie leiden, iid.; ἡ γαστὴρ κατερράγη Ael. H.A. 3.18 ; – πολλοὺς ἡμῶν κατέρρηξεν γέλωτας, Lachen zum Ausbrechen bringen, hervorrufen, Ath. IV.130c.
Pass. mit perf. κατέρρωγα, zerplatzen, bersten, (mit Geräusch) herabstürzen, aus-, hervorbrechen ; Her. 3.111 ; χειμῶνα καταρραγῆναι, der Sturm brach aus, 1.87, wie DS. 17.94 ; καταρραγεὶς ὄμβρος Pol. 11.24.9 ; Sp. häufig ; ähnl. ἐξ ὀμμάτων πηγαὶ κατερρώγασι Eur. Alc. 1071 ; ἄκρας κατερρωγυίας εἰς τὴν θάλασσαν Strab. V.223 ; – κατερράγη πόλεμος, Krieg brach aus, Ar. Eq. 644 ; vgl. Ach. 528 ; Sp., z.B. Dion.Hal. 8.1 ; τηλικοῦτος κρότος κατερράγη Pol. 18.29.9, der auch κατερρήγνυτο πᾶς ὁ τόπος ὑπὸ τοῦ κρότου sagt, 15.32.9.
Bei den Aerzten vom Aufbrechen der Geschwüre.

romper

un huevo τρήσας τὸ ὠὸν καὶ ἐνεὶ[ς] τὸ πτερὸν κατάρ<ρ>ηξον οὕτω ἐγχρισάμενος
perfora el huevo, introduce el ala y, después de ungirte, rómpelo P IV 50

καταρρήγνυμι and -ύω fut. -ρήξω

- Ito break down, τὴν γέφυραν Hdt.; μέλαθρα Eur.
- - 2to tear in pieces, rend, Dem.:—Mid., κατερρήξαντο τοὺς κιθῶνας they rent their coats, Hdt.
  - 3in Soph. Ant. 675 τροπὰς καταρρήγνυσι ἡ ἀναρχία breaks up armies and turns them to flight.
- IIPass., aor2 κατερράγην [ᾰ], with perf. act. κατέρρωγα:— to be broken down, to be thrown down and broken, Hdt.
- - 2to fall or rush down, to break or burst out, of storms, Hdt.; of tears, Eur.:—metaph., ὁ πόλεμος κατερράγη Ar.
  - 3to be broken in pieces, Αἴγυπτος μελάγγαιός τε καὶ κατερρηγμένη with black and crumbling soil, Hdt.
Bκαταράσσω Attic -ττω fut. ξω
- Ito dash down, break in pieces, τοὺς λοιπούς κατήραξεν ἐς τὸν Κιθαιρῶνα drove them shattered to Cithaerae, Hdt.; τὸ στράτευμα κατηράχθη εἰς τὰ τειχίσματα Thuc.
- IIintr. to fall down, fall headlong, Plut.

Menu

Word wheel

καταρρήγνυμι

Saved

Recent