θάλασσα

θάλασσα [θᾰ], Att. θᾰλᾰττα IG 1(2).57 (but θάλασσα 2(2).236 (338/7 B.C.)), ἡ: —

• sea, Il. 2.294, etc.: freq. of the Mediterranean sea, ἥδε ἡ θ. Hdt. 1.1, 185, 4.39, etc.; ἡ παρʼ ἡμῖν θ. Pl. Phd. 113a; ἡ θ. ἡ καθʼ ἡμᾶς Plb. 1.3.9; ἡ ἐντὸς καὶ κ. ἡ. λεγομένη θ. Str. 2.5.18; ἡ ἔσω θ. Arist. Mu. 393b29; ἡ ἔξω θ., of the Ocean, Id. Mete. 350a22; ἡ Ἀτλαντικὴ θ. Id. Mu. 392b22; ἡ μεγάλη θ. Plu. Alex. 73; of a salt lake, Arist. Mete. 351a9; ἐς θάλασσαν τὴν τοῦ Εὐξείνου πόντου Hdt. 2.33; πέλαγος θαλάσσης A.R. 2.608; κατὰ θάλασσαν by sea, opp. πεζῇ, Hdt. 5.63; opp. κατὰ γῆς, Th. 7.28 codd.; κατά τε γῆν καὶ κατὰ θ. Pl. Mx. 241a; χέρσον καὶ θ. ἐκπερῶν A. Eu. 240; τῆς θ. ἀνθεκτέα ἐστί one must engage in maritime affairs, Th. 1.93; οἱ περὶ τὴν θ. sea-faring men, Arist. HA 598b24, cf. Pol. 1291b20; θ. καὶ πῦρ καὶ γυνὴ—τρίτον κακόν Men. Mon. 231, cf. 264: metaph., κακῶν θ a sea of troubles, A. Th. 758 (lyr.); ὁ Κρὴς τὴν θ. (sc. ἀγνοεῖ), of pretended ignorance, Suid.
• • • 2 sea-water, ἔστω ἐν χαλκῷ ἡ θ. Hp. Coac. 427, cf. Diph.Siph. ap. Ath. 3.121d, Moschio ib. 5.208a, Plb. 16.5.4, Dsc. 2.83.
    • 3 well of salt water, said to be produced by a stroke of Poseidonʼs trident, in the Acropolis at Athens, Hdt. 8.55; θ. Ἐρεχθηΐς Apollod. 3.14.1.
    • 4 channel, LXX 3 Ki. 18.32.
    • 5 χαλκῆ θ. laver, ib. 2 Ki. 8.8.
    • 6 θ. κοίλη wooden theatre, Paus.Gr. Fr. 208 (= Com.Adesp. 864).—For the Lacon. form σάλασσα, v. θαλασσομέδων.

θάλασσα, ἡ, att. θάλαττα (verwandt mit ἅλς¹), das Meer, von Hom. an überall ; die Beiwörter εὐρύπορος, ἀτρύγετος, πολύφλοισβος, ἁλμυρός u. ä. s. besonders ; – ἥδε ἡ θάλασσα, ἡ καθʼ ἡμᾶς θ., ἡ ἔσω od. ἐντὸς θάλ. ist das mittelländische Meer, Her. 1.1, 185, 4.39, u. so auch Folgde, Pol. 1.3.9, 3.39.2 u. Sp.; auch ἡ παρʼ ἡμῖν θάλαττα, Plat. Phaed. 113a ; der Ozean ist ἡ ἐκτός od. ἔξω θάλασσα, Her., Pol. 3.57.2 u. A.; – κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν, sehr gewöhnlich, zu Waster u. zu Lande, auch κατὰ θάλατταν καὶ πεζῇ, Plat. Polit. 289e ; – das Meerwasser, ναῦς πλήρης θαλάττης Pol. 16.5.4 ; ὁ ἐκ θαλάσσης ἑψόμενος τάριχος Diphil. Ath. III.121 d. Bei Her. 8.56 ein Brunnen mit salzigem Wasser, im Tempel des Erechtheus auf der Burg in Athen.
Uebertr. sagt Aesch. von dem herannahenden Heere ἄμαχον κῦμα θαλάσσης Pers. 90 u. vom Unglück κακῶν δʼ ὥσπερ θάλασσα κῦμʼ ἄγει Spt. 740 ; so einzeln bei Sp., wie sprichwörtl. ἀγαθῶν θάλασσα, Zenob. 1.9 ἐπὶ πλήθους ἀγαθῶν.

θάλασσα

-ης, ἡ.

• • 1

    The sea: πολυφλοίσβοιο θαλάσσης Il. 1.34. Cf. Il. 1.157, 437, 496, Il. 2.159, 294, Il. 4.248, etc.: πεφευγότες θάλασσαν Od. 1.12. Cf. Od. 1.50, 52, Od. 2.260, 407, Od. 3.142, Od. 4.435, 501, 504, Od. 5.401, 413, 418, Od. 6.95, 272, etc.

  • 2

    Distinguished in terms from the land: γαίης νέρθε καὶ θαλάσσης Il. 14.204. Cf. Il. 8.24.

    From the land and the heavens Il. 18.483: Od. 12.404 = Od. 14.302.

    From other waters Il. 21.196.

  • 3

    Personified: γλαυκή σε τίκτε θ. Il. 16.34.

  • 4

    Sea-water: θ. κήκιε πολλή Od. 5.455. Cf. Il. 10.572.

θᾰλασσα (-ας, -ᾳ, -αν.)

• 1sea ἐν καὶ θαλάσσᾳ O. 2.29 πολιᾶς ἔνδον θαλάσσας O. 7.62 Ἰονίαν τάμνων θάλασσαν P. 3.68 χὠπόσαι ἐν θαλάσσᾳ καὶ ποταμοῖς ψάμαθοι κλονέονται” P. 9.47 πέταται δʼ ἐπὶ τε χθόνα καὶ διὰ θαλάσσας τηλόθεν ὄνυμʼ αὐτῶν N. 6.48 θαλασς[ fr. 33a. ἐπῇεν γᾶν τε καὶ <πᾶσαν> θάλασσαν fr. 51a. 2. Αἰγυπτίαν Μένδητα, πὰρ κρημνὸν θαλάσσας ἔσχατον Νείλου κέρας i. e. of lake Tanais fr. 201. μελικτὰς ὁδοιπόρους θαλάσσας fr. 340.

θάλασσα : the sea.

θάλασσα

• • • 1the sea, Hom., etc.; when he uses it of a particular sea, he means the Mediterranean, opp. to Ὠκεανός;— Hdt. calls the Mediterranean ἥδε ἡ θάλασσα; so, ἡ παρʼ ἡμῖν θάλ. Plat.; κατὰ θάλασσαν by sea, opp. to πεζῇ by land, Hdt.; to κατὰ γῆς, Thuc.:—metaph., κακῶν θ. a sea of troubles, Aesch.
    • 2a well of salt water, said to be produced by a stroke of Poseidonʼs trident, in the Acropolis at Athens, Hdt.