καταρρινέω
καταρρινέω, [ῑ], aus-, zerfeilen, übertr. wie bei uns von der Rede, ἀστεῖόν τι καὶ κατερρινημένον λέγειν Ar. Ran. 901, geistreich u. fein ausgefeilt ; nach Phryn. in B.A. 9.3 τὸ οὕτω λεπτῶς καὶ ἄκρως διειργασμένον ὡς μηδὲ διαιρεῖσθαι ἐπιτήδειον εἶναι. Bei Aesch. Suppl. 728, βραχίονʼ εὖ κατερρινημένους, soll es »abgehärtet« heißen, dah. Wellauer κατερρινωμένους vermutet.