κατεντευκτής
κατεντευκτής, accuser
κατεν-τευκτής, οῦ, ὁ,
- accuser, LXX Jb. 7.20.
κατεντευκτής, οῦ (ὁ) qui vient porter plainte, accusateur, Spt. Job 7 fin.
Étym. κατεντυγχάνω.
κατεντευκτής, ὁ, der Ankläger, VLL κατήγορος.