κατενήνοθε
κατ·ενήνοθε, 3 sg. descendre sur, tomber sur, flotter sur, acc. Hés. Sc. 269 ; Hh. Cer. 208.
Étym. cf. ἐπενήνοθε et παρενήνοθε.
κατενήνοθε, (vgl. ἐπενήνοθε u. παρενήνοθε), es war darauf, haftete darauf, daran ; κόνις κατενήνοθεν ὤμους, Staub lag auf den Schultern, Hes. Sc. 269 ; κόμαι κατενήνοθεν ὤμους H.h. Cer. 280, die Haare bedeckten die Schultern.